خبلی برام 1 شده حس و حال آدم هایی که همو دوست دارند..نمیدونم چجوری منظورمو بگم..میدونی اون قدر خالی شدم از همه چیز اون قدر بی حس شدم که تصورشم نمیتونید بکنید از چی به چی تبدیل شدم.
نه تنها نسبت به عشق ووعاشقی ، به همه چیز دیگه هم همین جور بی حس شدم.یه ربات تمام عیار.!!! از خودم میترسم ازین همه خالی بودن...ازینکه چیزی تو وجودم نمونده که نثار کسی کنم.درست مثل یه موبایل که کمتر از یک درصد شارژ داره و یه مکالمه طولانی( مثلا رابطه با کسی تا ابد)در انتظارشه هیچ شارژی هم بهش نمیخوره!!! خیلی حس بدیه.خیییلی..
برچسب:
نویسنده: یونا رستمیان